WPHUB. poradnik kupującego. + 2. Agnieszka Krasa. 18-07-2018 14:38. Słowenia. Najlepsze kurorty nad Adriatykiem. Niedoceniana perła naszego kontynentu, czyli Słowenia, pozostaje oazą spokoju z pięknymi widokami, zachwycając coraz liczniejszych Europejczyków oraz Amerykanów szukających swojej Melanii Trump. Poznaj najlepsze kurorty nad Gdańsk jest jednym z najbogatszych historycznie miast w Polsce. Istnieje od ponad 1000 lat, a w tym czasie stał się również centrum kulturalnym, naukowym i g Wakacje nad Adriatykiem - Bibione Bardzo podobny do Lignano Sabbiadoro charakter ma sąsiednie Bibione . Również tu dostrzeżemy otwarcie się na szeroką turystykę i promowanie miasta w tym kierunku – wystarczy wspomnieć, że miasteczko zamieszkuje na stałe zaledwie około dwa i pół tysiąca mieszkańców, a pomimo to miejsc włoskie miasto lub tkanina ★★★ MONTE Cassino, włoskie wzgórze ★★★ PADWA: włoskie miasto słynne z uniwersytetu ★★ SIENA: model Fiata jak włoskie miasto ★★★ ANKONA: włoskie miasto nad Adriatykiem ★★★ LEWANT: włoskie określenie Bliskiego Wschodu ★★★ MIASTO: np. Siena ★★★ AMARONE: czerwone wino MIASTO WŁOSKIE NAD ADRIATYKIEM - Wszystko na temat. Porady i Wskazówki o Podróżach i Atrakcjach w ABC.Podroze.Gazeta.pl Włoskie miasto uniwersyteckie; Włoskie miasto z pałacem książęcym; Włoskie miasto w prowincji siena; Duże włoskie miasto, Włoskie miasto w regionie emilia-romania; Duże włoskie miasto, Włoskie miasto nad adriatykiem; Włoskie wino wytrawne; Miłośnik tego co włoskie; Lody włoskie; Włoskie wino produkowane z podsuszonych winogron . Ostatnio dodane artykuły Koper to największe miasto wybrzeża słoweńskiego – miasto portowe i przemysłowe. Centrum zachowało jednak średniowieczny charakter. W XIII wieku znany był pod nazwą Caput Histriae (Stolica Istrii). Od tego określenia wywodzi się włoska nazwa – Capodistria. Izola znajduje się miedzy Koprem a Piranem. Nazwy miast na wybrzeżu słoweńskim są dwujęzyczne: słoweńskie i włoskie. Isola po włosku znaczy „wyspa” bo miasto przez wieki leżało na wyspie. Portorož nosi miano uzdrowiska. Jest tu wiele hoteli, pensjonatów i apartamentów zlokalizowanych na wzgórzach, pośród cyprysów i pinii, ponad promenadą nadmorską. Nazwę tłumaczą na „Port Róż”, ale mnie się wydaje, że to takie tłumaczenie na potrzeby turystyki... Zwiedzanie słoweńskiego miasta i portu Piran najlepiej zacząć od rynku do którego schodzi się jedną z wąskich uliczek. Można tu zaopatrzyć się w plan miasta w informacji turystycznej. Spacer warto zakończyć na murach miejskich. Dzieje Piranu sięgają greckich czasów. Grecy w starożytności rozpalali na końcu stromego półwyspu wielkie ognisko, aby wskazać drogę statkom płynącym do portu w Koprze. Słowenia to niewielki i bardzo piękny kraj. Znajdziemy tu wszystko, co interesuje turystę: góry, piękne doliny, jeziora, wąwozy, jaskinie, wodospady, morze, uzdrowiska z a termalnymi, zabytkowe miasta, wiele zamków… długa by to była lista. Bari to miasto położone „na obcasie” Półwyspu Iberyjskiego nad Adriatykiem. Jest stolicą regionu Apulia (wł. Puglia) na południu Włoch, który słynie z najdłuższej linii brzegowej w całym kraju, wina Primitivo i makaronu orecchiette. Do najważniejszych miasteczek prowincji Bari należą nadmorskie Polignano a Mare i Monopoli, a także Alberobello, Locorotondo, Ostuni i Matera. W naszym artykule znajdziesz najważniejsze informacje dotyczące każdej z miejscowości oraz praktyczny przewodnik po Apulii. Bari – jak dotrzeć do stolicy Apulii? Bari to bardzo dobrze skomunikowane miasto, do którego można dostać się samochodem, pociągiem oraz samolotem. Z Polski do apulijskiej stolicy najlepiej udać się drogą powietrzną, ponieważ tanie linie lotnicze oferują loty do Bari w bardzo przystępnych cenach. Liniami Wizzair lub Ryanair dolecisz do Bari z Warszawy, Krakowa i Wrocławia. Transport po Apulii Między nadmorskimi miasteczkami Apulii najlepiej przemieszczać się pociągiem. Tym środkiem komunikacji przetransportujesz się też z lotniska do Bari, Monopoli i Polignano a Mare. Nieco trudniejszym zadaniem jest podróżowanie w głąb Apulii. Do Alberobello, Locorotondo czy Matery łatwiej będzie dotrzeć autobusem. Trzeba jednak wziąć pod uwagę, że znalezienie odpowiedniego przystanku, z którego odjeżdża dany przewoźnik, może okazać się nie lada wyzwaniem. Dlatego zanim wyruszysz w podróż, dopytaj o wszystkie szczegóły w hotelu. Dobrym pomysłem jest także wypożyczenie samochodu w Bari, co znacznie ułatwi dojazd do okolicznych miasteczek. Bari i Apulia – co warto zobaczyć? Najważniejsze miejsca i zabytki Choć Bari to stolica regionu, najpiękniejsze miejsca Apulii znajdziesz poza centrum. Ten malowniczy obszar Italii oferuje naprawdę zróżnicowane atrakcje, a jednocześnie słynie ze spokojnej, leniwej atmosfery. Sprawdź, które miejsca warto odwiedzić i dlaczego. Bari W samym Bari na największą uwagę zasługuje stare miasto, czyli Bari Vecchia. Spacer po krętych, przypominających labirynt uliczkach pozwoli ci poczuć klimat historycznego centrum. Do najważniejszych zabytków należą tu bazylika św. Mikołaja oraz katedra św. Sabina – patronów miasta. W pierwszej ze świątyń znajduje się grobowiec Bony Sforzy. Z żoną króla Polski związany jest też Zamek Szwabski (wł. Castello normanno-svevo), w którym mieszkała przed śmiercią. W Bari warto odwiedzić też dwa najważniejsze place starówki – Piazza Mercantile i Piazza del Ferrarese, przejść się otoczoną palmami aleją Corso Vittorio Emanuele, która oddziela stare i nowe miasto, a także pospacerować nadmorską promenadą ciągnącą się od Teatro Margherita aż po miejską plażę. Jeśli lubisz zakupy, w nowej części miasta zachwyci cię ciągnąca się na 750 metrów Via Sparano, gdzie znajdziesz dziesiątki markowych sklepów i butików, a także pubów, restauracji i kawiarni. Polignano a Mare Zaledwie 30 minut jazdy pociągiem od Bari znajduje się Polignano a Mare, gdzie największą atrakcję stanowi zjawiskowa plaża Cala Lama Monachile, położona pomiędzy wysokimi klifami. Na malutkiej przestrzeni trudno jest wypocząć, pływanie utrudniają zaś kamieniste dno i wysokie fale rozbijające się o skały. Warto jednak odwiedzić tę miejscowość, by nacieszyć oczy widokami i wykonać pamiątkowe zdjęcia z przypominającego akwedukt mostu. Monopoli Dalej na południe od Bari znajduje się Monopoli, które może pochwalić się licznymi plażami oraz uroczą starówką. Główną atrakcję stanowią tam stary port, zamek Karola V, plac Garibaldiego (wł. Piazza Garibaldi) oraz zabytkowa katedra Maria Santissima della Madia. Z Bari Centrale do Monopoli również można dojechać pociągiem. Alberobello Baśniowe miasteczko wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Pozycję tę zawdzięcza charakterystycznym domkom trulli, które zdobią ulice Alberobello. Małe i okrągłe budowle ze spiczastymi dachami stawiano kiedyś bez zaprawy, by uniknąć podatków. Dziś w niektórych z nich można przenocować, inne można zwiedzić. Locorotondo Tuż obok Alberobello znajduje się miejscowość o nazwie Locorotondo. Warto odwiedzić ją w drodze powrotnej do Bari, by krocząc po serpentynach ulic dotrzeć do umieszczonego na szczycie wzgórza historycznego centrum. Widoki zapierają dech w piersiach. Ostuni Podobnie jak Polignano a Mare, Ostuni bardziej przypomina grecką niż włoską miejscowość. Droga do starego miasta wiedzie przez gaje oliwne. Najważniejszym miejscem spotkań jest tu Plac Wolności (wł. Piazza della Liberta). Góruje nad nim patron miasta, św. Oronzo. Kilka kroków od głównego placu znajduje się punkt widokowy, z którego można podziwiać piękno białego miasteczka na wzgórzu. Wybierając się na wycieczkę do Ostuni, pamiętaj, że po wyjściu z dworca musisz przesiąść się do autobusu, który zabierze cię do starego miasta. Matera Miasto wykute w skale, które w „Pasji” Mela Gibsona udawało Jerozolimę. Matera jest oddalona od Bari o około 70 km. Warto jednak pokonać tę trasę, by podziwiać jedno z najstarszych miast świata. Sassi, jak nazywa się starą część Matery, to przykład jaskiniowych zabudowań zamieszkiwanych od czasu paleolitu. Ich widok naprawdę zapiera dech w piersiach. Najlepsze plaże w Apulii Jako region o najdłuższej linii brzegowej, Apulia słynie nie tylko z zabytków, lecz także z licznych, urokliwych plaż. Do najpiękniejszych należą: Spiaggia di Due Sorelle w Torre dell’Orso; Cala Lama Monachile w Polignano a Mare; Punta della Suina w Gallipoli; Laghi Alimini niedaleko Otranto; Spiaggia di Cala Porto Rosso w Monopoli; Spiaggia Pane e Pomodoro w Bari. Noclegi w Apulii – gdzie spać w okolicach Bari? Szukając noclegu w Bari, należy zastanowić się, co stanowi najważniejszy cel wyjazdu. Jeśli zamierzasz zwiedzać całą prowincję bez samochodu, najlepiej zatrzymać się w stolicy Apulii. Z dworca Bari Centrale bez problemu dostaniesz się do wszystkich opisanych wyżej miejsc. Podobnie jest w przypadku Polignano a Mare, które dodatkowo zapewni ci fenomenalne widoki od rana do nocy. Jeśli zależy ci na plażowaniu i poczuciu leniwego klimatu Apulii, wybierz nocleg w Monopoli, gdzie czas wolniej płynie, a co kilkanaście metrów można natknąć się na kąpielisko. Nie radzimy nocować w Ostuni, Materze bądź Alberobello, bowiem nie są tak dobrze skomunikowane jak opisane wyżej miejscowości i trudno traktować je jako bazę wypadową. Co zjeść w Bari? Tradycyjne dania regionu Apulia Przebywając w Bari, koniecznie sięgnij po słynny makaron orecchiette, który jest lepiony na ulicach miasta i sprzedawany w każdym sklepie, knajpie i na każdym straganie. „Małe uszy” to najbardziej charakterystyczny produkt spożywczy Apulii. Warto spróbować też innego lokalnego przysmaku, którym jest pane e pomodoro, czyli specjalnie przyrządzony chleb z pomidorem. Jak w każdym nadmorskim mieście we Włoszech, w restauracjach sporą część menu stanowią ryby i owoce morza. Jeśli więc gustujesz w krewetkach, małżach i kalmarach, będziesz zachwycony kulinarną ofertą miast znad Adriatyku. W Bari całkiem niezły poziom ma także street food. Atrakcji w Bari, a zwłaszcza w okolicach, nie brakuje. Warto odwiedzić apulijską stolicę i na własne oczy zobaczyć niezwykłe miejsca, które opisaliśmy. Zobacz też: Od kilku dni przemierzamy lesiste doliny Chorwacji, kierując się wzdłuż granicznych rzek Sawa, Una, Glina i Korana. Pozostawiamy smutek opustoszałych wiosek, cmentarzy, wojennych śladów w postaci wypalonych okien, dziur po kulach i pomników ku czci nieżywych bohaterów czy ostrzegawczych tabliczek o polach minowych. Ta cześć Chorwacji, z zagubionych w lesistych trasach dróg, gdzieś poza głównymi miastami pozostawi w mojej głowie obraz który nie pozwala się cieszyć z piękna tego kraju. Z pamięci wyskakuje kadr z filmu Psy 2 , gdy Wolf (Żmijewski) śmiejąc się wynosi z wiejskiej chaty dwie obcięte głowy… To zniknie, jak ślady po wywiezionych w 47 roku Bojkach z Bieszczad. Ludzie może zapomną jak bardzo się nienawidzili… Jednak im bliżej morza, tym i nastoje i zaokienne klimaty się zmieniają. Tu ludzie nie doświadczyli aż tak bardzo wojennych tragedii a i turystyczny boom pozwolił, żeby to co było zaniedbane – odnowić, upięknić. Skąd ruszamy? Startujemy z okolić Jezior Plitvickich. Trasa Wyznaczona jest tak aby przez Poljanak objechać słynne jeziora od północy. I tu pierwsza niespodzianka – zakaz ruchu, ale taki inny, z żółtym tłem. Szczęśliwie dla nas pojawia się radiowóz a mundurowi mówią że jechać można. Jedziemy więc i powiem szczerze dobrze że nie spotkaliśmy nikogo z przeciwka. Wąska nitka szutrowej drogi wycięta jest tu bowiem w bardzo stromym, lesistym zboczu. Doprowadzi nas ona do miejscowości Plitvicki Lejskovac z ładnym młynem wodnym i dalej już do głównej trasy D52. Fortica Otočac Jednak szerokość asfaltu dość monotonnie przecinającego doliny Kvarneru skłania do poszukania dróg na skróty. Boczne drogi powiodą nas wprost przed zabytkowe mury twierdzy górującej nad miastem Otočac. Jej niezbyt dobrze zachowane mury odnaleźć niełatwo, brakuje jakichkolwiek oznaczeń. Gdyby nie punkt w nawigacji GPS nie do namierzenia, ukryta w lesie. Jej historia nie jest może najdłuższa bo rozpoczyna się w 1619r, gdy włodarze nadmorskiego miasta Senj wraz tutejszymi mieszkańcami wznoszą na wzgórzu fortyfikacje z trzema basztami, największą od wschodu i dwiema mniejszymi od zachodu, połączonymi murami o grubości 1,80 – 2 m. Całość został zbudowana szybko, z użyciem tego bo było pod ręką czyli niezbyt wielkich kamieni. Wewnątrz znajdował się bardzo wąski dziedziniec z cysternami, w których zbierano wodę. Fort służył jako kwatera dla żołnierzy, oraz magazyn amunicji, prochu i żywności z kuchniami i koszarami. Już na początku XIX wieku fort zaczął tracić na znaczeniu. Sto lat później okoliczny teren obsadzono czeską sosną i nowy las rozwijał się tu pięknie aż do II wojny światowej. W 1941 roku Włosi, którzy przybyli do Otočaca, wycięli drzewa i umieścili tam batalion armat. Obecnie twierdza Fortica jest utrwalona ruiną, która może niezbyt widowiskowo wychyla się z otaczającego ją lasu, jednak warto wspomnieć, że w tej chwili jest jedyną pozostałością renesansu w okolicy Otočaca. I na tyle zapomnianą i mało popularną, że zdobyć ja można autem dojeżdżając wprost pod zabytkowe mury. Krasno Docelowo nad morze w linii prostej jest już niespełna 30 km, wiec do miasta Senj na wybrzeżu moglibyśmy dostać się w mniej niż pół godziny. Trasa ta zajmie nam jednak cały dzień. Jazda przez małe wioseczki skłania do przemyśleń jak bardzo różni się klimat wybrzeża od tego ci wgłębi kraju widzimy. Tam wszechobecne są studnie i drogę co chwilę przegradza rzeka. Tu królują cysterny na wodę z długimi rynnami sprowadzające cenny deszcz z dachów. I zieleń już nie tak bujnie atakuje z każdej strony. Pierwszy postrój przydarzy się nam na szczycie wzgórza pod wsią Krasno. Dużo drogowskazów zachwalających turystyczne atrakcje kieruje z główniejszej drogi gdzieś w górę. Jedziemy tam i widok naprawdę piękny. Jednak oprócz jednego kościoła i remontowanego, starego ośrodka turystycznego w socjalistycznym stylu nie znajdziemy więcej. Być może z miejscem tym wiąże się większa, ciekawsza historia, która umyka nam przez braki w przewodnikach i na internetowych portalach. A obok turystycznego molocha przycupnął przecież i mały sklepik w którym mnich sprzedaje owocowe wina i święte pamiątki. Park Narodowy Velebit – wyzwanie na przyszłość Poruszamy się szutrową droga która jest na mapie i daje nadzieje że jest legalna. Park obejmuje właściwie całą górę Velebit i stanowi naturalną granicę między klimatem śródziemnomorskim i kontynentalnym. My zahaczymy tylko o jego północna krawędź. Z rzeczy ciekawych zlokalizowane są tu Jaskinie Cerovac. Ich kompleks składający się z jaskini dolnej, środkowa i górnej to ponad 7 km zbadanych tuneli. Pierwsze 700 m dolnej i górnej jaskini zostało przygotowane nawet do zwiedzania, jednak nie teraz. Obecnie prowadzone są tu jakieś prace i nie jest udostępniona. Przewodnik twierdzi ponadto, że Park oferuje 30 oznaczonych szlaków, z których większość biegnie na szczyty górskie z przepięknym widokiem na Morze Adriatyckie. Pomimo iż stoimy właściwie w jego bramie, która jak obietnica niezwykłej przygody zaprasza żeby przekonać się czy prawdziwe są twierdzenia sugerujące znaczną trudność szlaków zawracamy ku wytyczonej trasie. Tu trzeba przyjechać specjalnie, poświecić chociażby jeden dzień, a nie tylko w przelocie wejść za najbliższy zakręt szlaku by zaraz zawrócić. Następnym razem… Trasa na skróty do miasta Senj Z szerokości drogi krajowej 5126 o przyzwoitym przecież asfalcie poniesie nasze auto gdzieś w bok, w szlaki które tylko na mapach OSM zaznaczają swoja obecność cienką, przerywana linią. Początek trudny bo droga jest, jednak jeżdżona sporadycznie i słabo zaznacza się w terenie. Im dalej jednak tym ślad staje się wyraźniejszy. I tu powiedzieć można, że offroadowe poszukiwanie szczęścia w rejonie wybrzeża jest dużo lepszym pomysłem niż w lesistym centrum kraju. Po prostu wszystkie drogi które przyszło nam do głowy zaznaczyć jako trasę przyszłej przygody są przejezdne. Zmierzamy ku przełęczy Vratnik. Z rozległych, pachnących ziołami łąk widok na poszarpane wybrzeże Adriatyku niesamowity. Sama przełęcz po doznaniach szutrowego szlaku nie robi wrażenia, dużo więcej i tylko dla nas zostało na wcześniejszych, szutrowych ścieżkach. Z przełęczy można szybko dotrzeć do celu krajową drogą D23 lub znów zboczyć w gorące i aż duszące od łąkowych aromatów drogi gdzieś bokiem. Tak, pojechaliśmy bokiem zupełnie nie zaskoczeni tym że każdy zakręt drogi przynosi kolejna okazje do chwytania wspomnień wspaniałej widokowo drogi. Senj Gdy zjeżdża się z gór miasto pojawia się w oddali jako mała plama na wybrzeżu lśniąca od czerwieni dachówek. Potem wzrok przykuwa górująca nad okolicznymi domami twierdza Nehaj. Jej znakomicie zachowane mury o grubości 3,5 m zostały zbudowane w 1558r. podobno z budulca pozyskanego ze zniszczonych kościołów oraz domów znajdujących się poza murami miasta. Jej głównym zadaniem miała być ochrona Senj przed tureckimi najazdami. Gdy miasto w latach 20-tych XVIw przejęli Austriacy stanowiło schronienie dla uchodźców z podbitej przez Turków – Serbii (zwanych potocznie Uskokami). Za ich cichym przyzwoleniem łupili oni statki handlowe wrogów cesarstwa aż do chwili gdy ich działania wywołały wojnę w Wenecją, po której Austriacy zgodzili się wysiedlić ich w głąb kraju. Samo miasto do którego wchodzi się przez ozdobna bramę nie jest szczególnie widowiskowe. Długie nabrzeże portowe, kamieniczki pokryte śladami upływającego czasu na tynkach, restauracyjki, parę ciekawych miejsc takich jak klasztor franciszkanów z 1558r, katedra sw. Marii z XI w. ,pozostałości ratusza i XVI w loggi, czy pałace bogatych mieszczan z XV i XVII w. i niewielka plaża. Korzystamy z tutejszych smaków morza i żegnamy dzień z krwawym widokiem na pobliską wyspę Krk. W kierunku Krk Kolejny dzień to serpentyny z Senj w kierunku gór Velika Kapela. Tu wymyślona na papierze trasa wbija się w las i jest już mniej widokowo, choć wszystkie drogi dostępne i przejazd jest możliwy. Schodzimy trochę niżej w kierunku punktu widokowego Vidikovac. Wiedzie do niego specjalnie wytyczona … trasa offroad. Wprawdzie tylko 6 km i to tak naprawdę zwykły szuter jakich tu wiele ale jednak. Ze skalnej półki zawieszonej nad okolica znakomicie widać Krk z mostem którym dostaniemy się na wyspę. Widać też zamek Drivenik. Zaletą podróży bez rezerwacji jest to, że jeśli nam się coś spodoba to możemy zmienić plany i pociągnąć kreskę na nawigacji gdzie poniosą nas marzenia. A widok Drivenika sprawił że chce się go zobaczyć z bliska. Zamek położony jest na malowniczym wzgórzu (181 metrów Jego początki sięgają pierwszej połowy XIII wieku. W kolejnych wiekach był wielokrotnie powiększany i przebudowywany. Ostatnia większa przebudowa warowni miała miejsce w drugiej połowie XVI wieku. Wtedy to budowla uzyskała swój obecny renesansowy kształt. Zamieszkiwano go do końca XVIII stulecia, kiedy to został ostatecznie opuszczony. Na miejscu zastajemy warownie zamkniętą, zachowaną w stanie trwałej ruiny. Cisza, spokój, pomimo wakacyjnej pory nikt nie przepycha się za plecami. Co ciekawe jak do wielu tutejszych miejscowości i tu oprócz zwykłych znaków prowadzą te z literami stworzonymi przez misjonarza zwanego Cyrylem. Wszak w widzianej wcześniej Senji od Xw pisano głagolicą, najstarszym znanym pismem słowiańskim a chorwacki był językiem liturgicznym. Krk Most na cieśninie i zaraz zjeżdżamy z asfaltu wprost na szutrowe trasy pobrane z WIKILOC. Nie ma wprawdzie zakazu wjazdu ale cała trasa wprost na Jaskinię Biserjuka sprawia dziwne wrażenie – cięgle poruszamy się po pieszym szlaku turystycznym. Na miejscu zastajemy kasę biletową i po raz pierwszy podczas naszego wyjazdu obowiązkowe noszenie maseczek. Sama jaskinia jest bardzo ładna, jednak ma zaledwie około 110 metrów długości i gdy widziało się większe, nie robi już wrażenia. Pierwotny plan zakładał, że szutrami, jak najbliżej wschodniego wybrzeża dojedziemy jak najbardziej na południe, do miasteczka Baska i potem wrócimy na północ gdzie w Malińskiej mieliśmy przenocować. Jednak jazda po kamieniach niezbyt dobrze zrobiła oponom marki Yokohama Geolandar G015. Niby AT a jednak małe uderzenie w bok i mamy problem – guz na oponie i guma do wyrzucenia. A że jeszcze zrobiło się późno – na miejsce dojedziemy po prostu asfaltem. Baśka to już typowo turystyczna lokacja z tłumami na plażach, wycieczkami statkiem, pamiątkami. Gdyby nie późna pora mimo wszystko wspięlibyśmy się do Cerkwi Svetog Ivana Krstitelja z punktem widokowym. A tak zjedliśmy najdroższą pizzę w życiu (250 zł za dwa, małe placki) i uciekliśmy na północ. Malinska kiedyś była małą wioska rybacką, jednak było to dawno i teraz raczej brak tu charakteru urokliwego miejsca zagubionego na wybrzeżu. Jest raczej typowo kurortowo. Miejsce to zapamiętamy jednak ze względu na kolejny problem z naszymi „terenowymi” oponami. Tym razem drewniana drzazga przebiła bieżnik i potrzebna jest praca wulkanizatora. Specjalista w tej miejscowości okazał się być mistrzem w swoim fachu. Nowy, profi sprzęt, dbałość o wszystkie szczegóły pracy, byłem pod wrażeniem. I tu powinniśmy właściwie planowo pożegnać się z wyspą. Pomysł na podróż był taki że kolejnego dnia jedziemy na prom i ruszamy zdobywać kolejny ląd. I nie pojechaliśmy. Krk pokazała dotychczas nam niewiele, jak cnotliwa panna kokietując i obiecując więcej. Wiec zostaliśmy. Pierwsza niespodzianka na trasie to sporej wielkości kamienny monument upamiętniający wspomniane już wcześniej pierwsze słowiańskie pismo, czyli głagolicę. Tutejsza, chorwacka jego odmiana, z kanciastymi literami, rozwinęła się szczególnie w XIV w i do tej pory jest wykorzystywana w liturgii katolickiej w Dalmacji!. Niespodzianka druga to wizyta w Dobrinj. Miejscowość znaleziona właściwie przypadkiem okazała się najstarszą miejscowością na wyspie, znaną pod tą nazwą od XI w. Położona na wysokości około 200 m ,otoczona kasztanowym i figowym lasem była zabezpieczona przed nieprzychylnością sąsiadów dzięki zwartej zabudowie, która chroniła jak mury twierdzy. Dziś wąskie uliczki przebywamy pieszo, zostawiwszy auto przed miastem. Co tu można znaleźć oprócz niesamowitego klimatu ciasnych uliczek, widoku na kontynent, aż do masywu Velebit? Z zabytków, na rynku kościół Sv Stjepana, z końca XI w., z elementami gotyckimi i barokowymi. Ciekawy jest również stary cmentarz z XVI-wiecznym kościołem Świętej Trójcy i dzwonnicą. W pobliżu znajdują się ruiny zamku. Jednak naprawdę ciekawie robi się w następnej miejscowości na trasie jaka jest Vbrnik. Trzeba wiedzieć że miasteczko jest centrum produkcji wina, słynie z takich trunków jak np. „Vrbnicka Žlahtina”. Poza tym w samym mieście znajduje się kilka ciekawych winiarni wykutych w skalnych grotach. Wino nalewa się tu z takich beczek, do jakich przywykliśmy w przypadku piwa. Pod sklepieniami wiszą fantastyczne szynki. Kilka restauracji i knajpek serwuje takie specjały jak pršut – wędzona szynka, vrsni krčki ovčji sir – twardy żółty ser. Same miasto jest labiryntem krętych uliczek i ciasnej zabudowy, wybudowanym na 49 metrowym klifie. W sercu miasta, wśród wąskich uliczek, przy kościele św. Maryi, stoi renesansowa dzwonnica z XVI wieku, w której znajduje się muzeum dzieł sztuki. Jednak to co robi wrażenie to ciasne, średniowieczne zaułki gdzie czas jakby się zatrzymał… Tuż za rozległymi winnicami okolicy Vbrnika czeka to co chcielibyśmy zobaczyć i widoki dla których zostaliśmy na wyspie: dzikie i opuszczone rejony południa wyspy. Potem okaże się że jest to jedyny sposób aby dostać się w te okolice, inne drogi są po prostu zamknięte. Co zobaczymy na miejscu? Rozległy, opuszczony płaskowyż z szutrową drogą wśród kamiennych murków układających się w fantazyjne wzory. Droga kończy się gwałtownie bramą, za nią zapewne jest duża farma z terenem prywatnym. Na mapie zaznaczony jest wprawdzie wyjazd w pobliżu restauracji Mosuna, jednak zamyka go solidny szlaban z wielka kłodką. Na miejscu tłumaczą, że to pasterze zamykają drogę i oni nie maja kluczy. Po prostu ktoś im kradnie owce. Patrzę na palenisko na którym piecze się baran i nie dziwie się że nie zostawiono im możliwości otwarcia bramy… Po swoich śladach wracamy i szukamy ciekawych miejsc w stolicy wyspy. Jakie jest Krk? W oczy rzuca się tu gęsta zabudowa starego miasta, zajmująca obszar w kształcie nierównomiernego okręgu, tuż przy morzu. Jednakowe, jasne elewacje i czerwone dachy tworzą spójny, historyczny krajobraz. Wiele polskich włodarzy miast patrząc na panoramę Krk mogłoby pozazdrościć Chorwacji dbałości o detale krajobrazu. Brak tu natrętnych reklam, w obrębie centrum nie ma budynków, które by do siebie rażąco nie pasowały, a wokół starówki dominują wysokie drzewa, podkreślające śródziemnomorski klimat. Ostatnie chwile spędzone na wyspie to małe zatoczki w zachodniej części wyspy. Zajrzymy jeszcze do malutkiego, kamiennego kościoła Sv Kresevana z XII w. Po przebyciu szutrowego, lesistego szlaku znajdujemy budynek w stylu romańskim, z grubymi, kamiennymi murami o prawie fortyfikacyjnym przeznaczeniu, z małymi strzelniczymi otworami w kształcie krzyża. Należał do klasztoru benedyktynów św. Mihovil w Krku, a źródła podają, że przestał być używany w drugiej połowie XVI wieku. Noc znajdzie nas jednak w Glavotoku położonym w najbardziej na zachód wysuniętym punkcie wyspy. Nie szukaliśmy tego miejsca specjalnie. Po prostu chcieliśmy jeszcze chwile posiedzieć nad morzem z widokiem na czerwień nieba i akurat droga powiodła do tego miasteczka. Co znaleźliśmy oprócz przystani na której przyjemnie było posiedzieć w ostatnich promieniach słońca? Miejscowość która w XIV w. należała do szanowanego rodu z wyspy Krk – Frankopanów. Podarowali oni to miejsce w XVw. franciszkanom (głagolaszom). Potem przez chwilę byli tu także paulini. Glavotok jest znany też ze starochorwackiego kościółka Niepokalanego Poczęcia z XIII wieku. Miasteczko rozwinęło się dopiero na początku XX wieku wokół klasztoru. Cres Promy na sąsiednią wyspę nie kursują zgodnie z internetowym rozkładem. Taka konstatację poczyniliśmy w oczekiwaniu na przystani. Na szczęście to prom wahadłowy, można zawsze poczekać na następny… Podróż trwa około 30 minut. Auto osobowe z trzema osobami to koszt 141 kn, chyba że w kasie dopatrzył się ktoś że Hilux to całkiem spore auto i wówczas opłata wychodziła prawie 200 kn. Na stolicę wyspy, popatrzymy na razie z daleka, z wysokości szutrowych szlaków po drugiej stronie zatoki. Droga jest fantastyczna, z widokami na adriatyckie wybrzeże i prowadzi aż do małego miasteczka Valun. Tu już ruch samochodów jest zabroniony i auta trzeba zostawić na parkingu przed miasteczkiem. Pieszo więc odkrywamy tutejsze skarby. Poza kościołem św. Marka i Tablicą z Valuna (Valunska ploča) z XI wieku znajdziecie tu jeszcze Lapidarium zabytków głagolicy na tarasie restauracji, w którym można zobaczyć kopie najstarszych zapisów głagolicą z terenu Istrii, Kvarneru i Dalmacji. Miasteczko jest bardzo przyjemne, niezbyt zatłoczone i ma do dyspozycji dwie plaże dla tych co potrzebują schłodzić się w letnim upale a gorąco tu jest bardzo. Kolejna niespodzianka to Lubenice, miejsce gdzie znów zaprowadził przypadek. Przydrożna tablica z informacją o muzeum owczarstwa zapachniała serkami i owczym mlekiem. Jechaliśmy w jego poszukiwaniu dobrych kilka kilometrów. Na końcu drogi czekało miasteczko zbudowane na urwistym brzegu wyspy (378m). Wąziutkie uliczki, niskie kamienne domki z obronnymi bramami i strzelnicami, obsadzone figowcami. W większości opuszczone, już tylko w nielicznych domach mieszkają staruszkowie. Jest też poszukiwane muzeum owczarstwa. Ekspozycja bardzo skromna i niestety brakuje w niej… owiec. Wynagradzają to wspaniałe widoki. Gdzieś tam paręset metrów poniżej znaleźć można Plava Grotę. Dla fanów historycznych pamiątek mamy tu mury obronne otaczające osadę, gotycki kościół św. Antoniego z XV w. przy ryneczku i – poza murami – kościół św. Mikołaja z XIV-XV w. Chorwacja kojarzy się z gwarantowana pogodą. Jednak nie zawsze o czym świadczy zaokienna ulewa. Jedziemy wiec po prostu na południe najdalej jak się da. W zapadalnych szybach miga Osor, rozłożony na kanale pomiędzy Cres i Mali Losni, potem kolejne miejscowości, w tym stolica wyspy za którą droga faluje w górę i w dół by dotrzeć na sam kraniec. Deszcz, pioruny, ulewa. Zawracamy u celu w efektownych fajerwerkach z rozbłysków. W drodze powrotnej pogoda pozwala na wyjście z auta. Będzie wiec chwila w mijanym wcześniej Osorze. Kiedyś najważniejsze zaraz po Puli miasto tej części Adriatyku a to dzięki portowi i kanałowi pomiędzy wyspami. Przesmyk wykopany przez Rzymian obecnie spięty jest zwodzonym mostem, otwieranym zaledwie dwa razy dziennie, (9:00 i 17:00). Samo miasto miastem już nie jest. W czasach antycznych zamieszkiwane przez 20 000 ludzi. Dziś zaledwie 80 osób. Spacerując w uliczkach i w śród okolicznych ruin docenić można jak duże i ważne było niegdyś. Zachowane mury zbudowane z dużych kamieni o nieregularnych kształtach, pochodzące z czasów greckiego panowania nad wyspami Adriatyku (IV w. gotycki kościół św. Gaudencjusza z XIV, Stary Ratusz Miejski z XVw, Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny autorstwa prawdopodobnie słynnego architekta Jurija Dalmatinaca wybudowany 1498 roku i do 1818 roku niegdyś o statusie katedry, reliefy przedstawiające lwa świętego Marka na bramach północno-zachodniej i południowo-zachodniej murów obronnych Osoru, pozostałości po czasach panowania Wenecjan w XIV wieku. I wiele innych… Tu skończył się pierwszy dzień naszej podróży po wyspie Cres. Prom zabrał nas na Istrię i pozostawił niedosyt, że chciało się zobaczyć więcej. Po kilku dniach wróciliśmy więc tu jeszcze raz, chociażby po to żeby zabrać kamyk na szczęście. Podobno tutejsi marynarze starają się mieć taki z tej wyspy, bo chroni przed wężami i innymi nieszczęściami. Źródłem tego zwyczaju jest fakt że nie ma absolutnie żadnych jadowitych węży. Z promu w Porozina jest tylko jedna droga na południe, która prowadzi do stolicy wyspy. Po kilku kilometrach porzucimy jednak wygodną szosę i poszukamy przygody w głębi wyspy. Wystarczy skręcić po prostu w pierwszą szutrową drogę w bok. Mapy OSM, sugerują że tak dostaniemy się do miasteczka Beli. Trasa jest fantastyczna, nawierzchnia tym razem nie pogryzła się boleśnie z oponami co cieszy ponieważ nie mamy więcej zapasowych kół. Beli Przewodnik przedstawia to miejsce jako zamieszkiwane już od 4 tys. lat a dzięki dogodnemu usytuowaniu w czasach antycznych miasto było ponoć jednym z najbardziej zaludnionych na tej części wybrzeża. W tych czasach nazwano je Caput Insule (głowa wyspy). Obecna nazwa pochodzi podobno od króla Węgier i Chorwacji Beli IV, który schronił się tu po najeździe Tatarów na początku XIIIw. Dzisiejsze miasto-muzeum zachowało średniowieczny wygląd i przyjemnie jest przespacerować się wśród klimatycznych, wąskich uliczek w kierunku na rzymski most, który jest jedynym takim zachowanym obiektem w tej części wybrzeża Adriatyku. Jedynym kłopotem jest parking. Pomimo że chętnych na zwiedzanie nie ma wielu to jednak zaledwie kilka miejsc dla aut to zdecydowanie za mało. Większość osób i tak jedzie do położonego u podnóża miasta campingu, gdzie znajdą plażę i bary a do miasta podjadą turystyczną kolejką. Cres Stolicę wyspy objechaliśmy już wcześniej obserwując jej zabytkowe centrum ze wzgórz po drugiej stronie zatoki. Pełno tam szutrowych dróg wprost wymarzonych dla tych którzy myślą o zjechaniu z głównego traktu na ścieżki przygody. Tym razem jednak szybka, asfaltowa trasa doprowadzi naszego Hiluxa tuż pod zabytkową bramę miasta które od 1459r. jest administracyjnym centrum wysp Cres i Losinj. Na obecnym kształcie miasta największe piętno odcisnęła Republika Wenecji która rządziła w tym rejonie od XVw. aż do końca XVIII w. Ślad tej obecności to chociażby wenecki lew na bramie. Samo miasto i port ma typowy, włoski klimat i architekturę. Warto zobaczyć zegar miejski, pałac Arsan, kamienicę z filarem hańby, klasztor Franciszkanów oraz Kościół św. Franciszka. Port, który otacza małą zatoczkę wypełniają szczelnie restauracyjki, jedna obok drugie. I wszystkie puste. Czy to pora dnia, czy to taki zły czas pandemii strachu przed Sars-cov-2. Nie wiem. Cres w każdym razie wydaje mi się najprzyjemniejszym miejscem gdy chce się zjechać z głównej drogi w poszukiwaniu nieznanego, po na kamienistych szlakach. O ile Krk podzielona jest płotami za zakazami, tutaj asfaltów jest naprawdę niewiele. A ludzie mieszkający w zagubionych wioskach na wybrzeżu lub w gdzieś w głębi wyspy maja swoje drogi, którymi warto pojechać, warto zobaczyć to wszystko co czego nie widać z plaż w kurortach. Istria Prom z Cres wypluwa auta wprost na wybrzeże w miejscowości Brestova. Pomimo wakacyjnej pory czas mamy taki że bardzo wielkiego tłoku nie ma ale pokład nie jest też zupełnie pusty. Co zamierzamy robić na półwyspie, który określany bywa jedną z gwiazd chorwackiej turystyki? Cóż, miejsce to dzielone bywa na dwie strefy: błękitna zawierającą wszystkie atrakcje i uroki wybrzeża oraz zieloną, wewnątrz lądu, z lesistymi wzgórzami, polami oraz miasteczkami często posadowionymi na szczytach wzgórz. Nie, nie objechaliśmy całego półwyspu. Większość z tego co wymarzyło nam się zobaczyć zawierała się pomiędzy miastami Buzet, Pazin, Motovun i Boljun. Z uroczego domku na wzgórzu, w sąsiedztwie zamku z tej ostatniej miejscowości wyruszamy na wąskie chorwackie drogi szukając miejsc niezwykłych. W Boljun nie mieszka wiele osób, sporo budynków domaga się też remontu. I tak jest w wielu małych miasteczkach posadowionych obronnie w tym rejonie. Nie inaczej jest w rozreklamowanym ostatnio Hum. Zamieszkiwane przez zaledwie 23 osoby zyskało sławę dzięki alei z głagoliaszy, czyli 11 pomnikami ustawionymi wzdłuż drogi ku miejscowości Nie inaczej jest i w Draguć, które ze względu na włoskie korzenie na tablicach informacyjnych widnieje także jako Draguccio. Na ścianach inskrypcje czy nagrobki na pobliskim cmentarzu świadczą jak wielkie związki miał ten obszar z Italią. W najnowszej jego historii o władzę nad Istrią rywalizowały Wenecja i Austria. Włosi przejęli ten teren w 1918 roku i władali nim do 1945 gdy partyzanci Tito zamordowali tu około 5 tys. Włochów, co spowodowało masowy exodus. Do końca lat pięćdziesiątych mniej więcej ćwierć miliona osób, należących w większości do włoskiej grupy etnicznej, opuściło Istrię a na ich miejsce przybyli migranci z innych krajów Jugosławii. Perełką za to jest miasteczko Motovun Ta klimatyczna, średniowieczna miejscowość położona na szczycie wzgórza zabudowują ładne i zadbane kamieniczki. I zupełnie inaczej niż w innych miejscowościach – tętni życiem. Czy to może ze względu na niesamowite widoki które obejrzymy gdy wespniemy się po stromej drodze na samą górę, czy na rozciągające się poniżej winnice w dolinie Mirny. A może las św. Marco, który jest znany jako największe siedlisko białej trufli? Od końca XIII w aż po schyłek XVIII cały ten obszar należał do Wenecji. W czasach późniejszych do monarchii austro-węgierskiej która korzystała z jego lasów do budowy swojej floty. Oczywiście w tym rejonie znaleźć można i większe miasta ale nie takich klimatów tu szukaliśmy. Tak więc na Buzet, malowniczo położony na stromym wzgórzu popatrzymy tylko z daleka. Jedynie Pazin planowaliśmy koniecznie zobaczyć a to ze względu na fakt, że znajduje się tu zamek którego początki sięgają X w. i z którego można było kontrolować krzyżujące się opodal drogi z całej Istrii. Pazin w średniowieczu był bardzo ważnym regionem. Jego właścicielami byli hrabiowie z Niemiec, po których pozostały płyty nagrobne umieszczone na ścianie szczytowej zamku. Wymieniają one nazwiska Eppenstein, Andechs, Wittelsbach, Gorz. W XVI w. książętom tym było podporządkowanych 25 gmin wraz z okolicznymi terenami. Dawny blask miasta jednak przeminął i nie powrócił. Dzisiaj Pazin jest niewielką osadą przemysłową z większością szkół w regionie. Spacerując jego ulicami doświadczyć można tego opuszczenia i zaniedbania niegodnego stolicy półwyspu. Jednak ta cześć Chorwacji to nie tylko zabytkowe mury. W zielonej części wyspy, w okolicach miasta Buzet wart odwiedzenia jest kanion nazwany od miasta Buzetskim. Latem upał i brak wody odbiera jego najważniejszą atrakcję, potoki fantastycznie rozbijającej się w wodospadach wody. Jednak i bez tego warto tu przyjść i zobaczyć strome, szare skały, które doceniają najbardziej ludzie zajmujący się wspinaczką. Kolejne przyrodnicze atrakcje to Slap Sopot oraz Zarecki Krov. Wyglądają podobnie. Skalna półka z której sączy się woda, latem w niezbyt wielkiej ilości. Ciekawe, że przez ten pierwszy prowadzi droga, teoretycznie dostępna (brak zakazu). Nad wodospadem przejechać by można autem (jest most) jednak w nie najlepszym stanie. Zatecki Krov jest bardziej efektowny a to ze względu na sam swój kształt. Skała po której płynie woda nie urywa się tu tradycyjnie pionowo w dół tylko została podmyta na kształt ogromnej półki. Slap Sopot Zarecki Krov Przemykając bocznymi drogami poszukujemy miejsc mniej oczywistych, na uboczu. Jednym z nich będzie winnica Bažon. Zostawimy auto pod skromnymi zabudowaniami i szukamy właścicieli. Znajdziemy ich zajętych częstowaniem napitkami wcześniej przybyłą grupę. Gdy wyjdą i my posmakujemy atrakcji wytwarzanych z lokalnych winogron, wiele z nich zabierzemy też do domu. Będąc na Istrii po prostu nie wpadało zajrzeć do miasta z długą historią i cennymi zabytkami jakim jest Pula. Pomimo tego że jest to najbardziej znaczące miasto regionu, nie jest stolicą administracyjną wyspy (ten tytuł należy się wspominanemu już Pazinowi). Jest to miasto portowe, bardzo industrialne ale ma to bez czego zobaczenia nie chcieliśmy stąd wyjeżdżać – rzymskie zabytki czyli amfiteatr z I w. świątynia Augusta i Romy, Łuk Sergiusza Sewera i wiele innych. Gdy przez całe dnie człowiek włóczy się gdzieś zagubiony w zieleni Istrii ciekawym doświadczeniem jest zderzenie się z ulicznym tłumem wypełniającym uliczki miasta. Zapewne latem zwykle ludzi jest jeszcze więcej, jednak teraz w wyniku covidowej paniki nie ma przesady. I nawet można wygodnie zaparkować w centrum. Współczesny wygląd miasta to efekt XIX boomu. Zbudowano wówczas stocznie, pierwsze zakłady przemysłowe, fortyfikacje, uruchomiono komunikację kolejową, a arystokracja zaczęła przyjeżdżać tu w celach rekreacyjnych. Pula stała się ważnym portem handlowym i wojskowym, a po 1866 r. główną bazą marynarki wojennej Austro-Węgier. Przez miasto wówczas jeździł tramwaj, którego linia wiodła również pod wzgórzem, na którym rozłożyła się twierdza. Obecnie w tunelach urządzona jest wystawa przedstawiająca tamte czasy. Na wybrzeżu marzenia ciągną jeszcze ku architektonicznej perełce, uznawanej za jedno z piękniejszych miast nie tylko w tym regionie, ale również w całej Chorwacji, czyli Rovinj. Bywa ono określane mianem chorwackiego Saint Tropez. Jego największą atrakcją jest starówka. Koncentruje się na stosunkowo niewielkiej powierzchni, na terenie cypla z niewielkim wzgórzem. Niegdyś w całości otoczona była murami i prowadziło do niej siedem bram. Tych ostatnich do naszych czasów zachowały się tylko trzy. W obrębie starówki zobaczyć można sporo smukłych kamienic o różnokolorowych fasadach. Pomiędzy nimi wiją się naprawdę wąskie uliczki wspinające się ku szczytowi wzgórza, na którym wznosi się kościół św. Eufemii. W drodze niespodzianka. Niedaleko głównej trasy zbudowano kilka domków, które są charakterystyczne dla tutejszej okolicy. Nazywa się je Kazun i wyróżniają się okrągłym kształtem oraz kamiennymi stożkowatymi dachami. Podobno do dziś zachowało się na Istrii około 5000 takich domków, z czego 2-3 tys. z nich znajduje się w okolicach Vodnjanu. Są przykładem tradycyjnego schronienia, wykorzystywanego głównie przez chłopów i pasterzy, zbudowanego z samego kamienia, bez żadnej zaprawy murarskiej. Charakterystyczne dla tego regionu są też mury budowane w ten sam sposób. Obok miejsca gdzie domki są prezentowane dla turystów biegnie szutrowy szlak wśród kamiennych murków. To wystarczająca zachęta by poszukać tych prawdziwych kazunów wśród kamiennego labiryntu dróg. I rzeczywiście, na bardzo wielu polach takie domki zobaczymy, są jednak zamknięte ogrodzeniami, wiec najbardziej dokładnie obejrzeć można te konstrukcje wykonane dla turystów. I to już koniec. Pożegnamy Istrię i małe, sympatyczne Bojun. Następnego dnia z całą prędkością na jaka pozwala autostrada pomkniemy w kierunku domu. TRASA DO POBRANIA CZYTAJ TEŻ Opatija cieszy się opinią idealnego miejsca na wypoczynek i słoneczny urlop. Położona na półwyspie Istria miejscowość, została ogłoszona uzdrowiskiem klimatycznym, dzięki czemu stała się najmodniejszym turystycznym kurortem Chorwacji. Nic dziwnego! Opatija jest miejscem wyjątkowo ukochanym przez wczasowiczów - osłonięta od wiatrów północnych, cieszy się wyjątkowo delikatnym klimatem. W zimie jest tu stosunkowo ciepło, w lecie nie zmęczą nas upały - za to otrzymamy łagodną, słoneczną pogodę. Między innymi dlatego Opatija jest tak atrakcyjnym miejscem na wczasy dla turystów z całej Europy. Wyjątkowo jednak Opatiję pokochali Polacy, a śladów ich pobytu odnajdziemy tutaj wiele. Sam Henryk Sienkiewicz odwiedził ją kilkakrotnie, a w 1906 roku świętował tu nawet otrzymanie Nagrody Nobla. Z polskich sław politycznych w Opatii gościli Ignacy Mościcki i Józef Piłsudski, któremu polecono pobyt w adriatyckim kurorcie ze względu na jego ”wzmacniającą” moc. Z tego samego powodu przybył tutaj chory na gruźlicę Stanisław Witkiewicz, który zamieszkał na stałe w Lovranie, w miasteczku położonym tuż obok Opatii. Historia Historia rozpoczyna się w XIV wieku. To wtedy w Opatii mieściło się zaciszne, benedyktyńskie opactwo (od niego pochodzi nazwa miejscowości), powstałe pod patronatem św. Jakuba. Zakonnicy na tle barwnej przyrody, gdzie zielone góry i bujna roślinność sąsiadują z pięknymi plażami, mogli w spokoju oddawać się modlitwie i medytacjom. W 1884 roku wybudowano w Opatii pierwszy, wypoczynkowy pałacyk z widokiem na lazur Adriatyku, którego sława szybko dotarła do Wiednia. Arystokracja monarchii Austro-Węgierskiej, odkrywając piękno i uzdrowicielską moc nadmorskiej miejscowości, szybko zaczęła tu budować przestronne wille, pałace letnie i dworki wiejskie. Dzięki sprzyjającemu klimatowi i niewątpliwemu urokowi, Opatija jako uzdrowisko i ośrodek wypoczynkowy zaczęła rozwijać się bardzo dynamicznie. Przed I Wojną Światową w Opatii było już 12 sanatoriów. Zabytki, parki, kościoły Chcąc poczuć historycznego ducha Opatii, nie sposób ominąć park św. Jakuba (Park sv. Jakova) - imponującego pomnika ogrodniczego. Znajduje się tu aż 159 gatunków roślin, których znaczna liczba pochodzi z dalekich części świata, m. in. z Chin i z Japonii, i nie jest typowa dla przyrody Chorwacji. W tym bujnym otoczeniu wznosi się kościół św. Jakuba, zbudowany na fundamentach historycznego klasztoru Benedyktynów - najważniejszy zabytek Opatii. W jego sąsiedztwie dostrzeżemy dzwonnicę, fontannę Słońca i Księżyca (Fontana Helios i Selena), oraz pozłacany pomnik Madonny. Planując zwiedzanie, nie można również zapomnieć o Parku Angiolina, w którym usytuowana jest z kolei Willa Angiolina (Villa Angiolina) - pierwsza wypoczynkowa posiadłość w Opatii, wzniesiona przez Iginio Scarpa, szlachcica z Rijeki. Jej budowa stała się kluczowym momentem w przeobrażeniu małej, rybackiej wioski w imponujący kurort wypoczynkowy. Opatija znana jest także z ”Dziewczęcia z mewą”, posągu wzniesionego nad brzegiem morza w 1956 roku. Gratką dla polskich turystów mogą natomiast być atrakcje upamiętniające pobyt w tych okolicach naszych wielkich rodaków - w Parku Miejskim w Opatii odsłonięto tablicę ku pamięci Marszałka Józefa Piłsudskiego, natomiast popiersie Henryka Sienkiewicza otwiera powstałą w 2001 roku Aleję Zasłużonych. Powstałe w XIX wieku pałace i wille, dziś przerobione zostały na luksusowe hotele wznoszące się wzdłuż 11-kilometrowej promenady Lungomare. Obecnie promenada ta uważana jest za jedną z najpiękniejszych nad całym Adriatykiem. Spacer po niej, w cieniu kasztanów i drzew laurowych, dostarcza niezapomnianych wrażeń. W każdej chwili można spocząć w dogodnym miejscu na jednej z umieszczonych przy promenadzie ław, oddając się refleksji i obserwując Adriatyk, z którego lazuru wyłaniają się wyspy Cres i Krk. W takich chwilach można nabrać apetytu, a Opatija proponuje wiele interesujących rozwiązań kulinarnych. Kulinaria Pośród kulinarnych sekretów chorwackiego wybrzeża nie może oczywiście zabraknąć owoców morza. Kałamarnice czy morskie raczki spożywa się tu z makaronem. Nie wypada nie spróbować również lowrańskich kasztanów jadalnych, z których kucharze potrafią przyrządzić smakowite ciasta i kremy. Specjalnością opatijskiej kuchni są także trufle oraz rozmaite potrawy ze szparagów. Wszystkie te egzotyczne dania smakować można wraz z lowrańskim bambusem, czyli białym winem pitym z Fantą. Niecodzienna kuchnia to bez wątpienia jedna z wielu atrakcji Opatii - spożywana na tle Adriatyku, staje się jeszcze bardziej smakowita. Wycieczki W najbliższej okolicy Opatii położone jest miasto portowe, Rijeka. Przebywając w nim, warto odwiedzić deptak Korzo, ulubione miejsce spacerowiczów, centrum handlowe oraz tętniący życiem bazar - wszystko to pełne uroku nadmorskiego kurortu. Propozycjami wartymi zobaczenia są również: Muzeum miasta Rijeka, Galeria Sztuki Współczesnej - Dolać, oraz wzniesiony na wzgórzu w XIII wieku zamek Trsat, z którego roztacza się piękny widok na miasto i kanion rzeki Rjećina. Niezwykle interesująca może okazać się wycieczka łodzią lub autokarem do Parku Plitvickiego. Jego największą atrakcją jest kilkanaście jezior, połączonych ze sobą kaskadami, a rozciągających się na długości 8 km. Słynna Plitwica tworzy wodospad o długości 78 m. Teren parku wzbogaca niezwykła roślinność (stwierdzono tu aż 1100 gatunków roślin), a także liczne jaskinie - wszystko to tworzy niezapomniany, bajkowy klimat. Rezerwat można zwiedzać różnymi trasami. Niektóre odcinki pokonujemy pieszo, inne łodziami lub pociągami drogowymi. Inną atrakcją, dostępną dla odwiedzających Opatiję wczasowiczów, jest rejs do Parku Narodowego Brijuni, przepięknego i egzotycznego archipelagu. Składa się on z 14 wysp porośniętych gąszczem bujnych pnączy, lasów, niespotykanych zbiorowisk roślinnych. Egzotyczne rejony otoczone błękitnymi lagunami zamieszkuje również wiele ciekawych gatunków zwierząt, dzięki czemu, zwiedzając wyspy, możemy poczuć się jak w bajce. Atrakcjami rezerwatu są również: rzymski zamek, starożytne świątynie Wenus i Neptuna oraz kościoły pochodzące ze wczesnego chrześcijaństwa. Dla miłośników prawdziwych zjawisk natury zachęcająca okaże się wycieczka do Słowenii, do Jaskini Postojna (Postojnska Jama). Tutaj właśnie możemy spacerować 20 kilometrowym, zjawiskowo oświetlonym korytarzem i podziwiać zadziwiające formy skalne. Oprócz kolorowych stalaktytów oraz stalagmitów o najróżniejszych kształtach, możemy zobaczyć w jaskini bezokie salamandry zwane przez Słoweńców, ze względu na różową skórę, ludzkimi rybkami. Sport, rozrywka Urlop nad Adriatykiem sprzyja uprawianiu sportów wodnych. Żeglowanie lub surfowanie wśród malowniczych wysp Adriatyku może dostarczyć wielu niezapomnianych wrażeń. Wczasy w Opatii to także gratka dla nurków - centra nurkowania mają tu długą tradycję i pozwalają turystom bez ograniczeń badać głębiny krystalicznie czystych wód adriatyckich. Powodzeniem wśród urlopowiczów cieszy się również tenis i siatkówka, uprawiana na licznych, opatijskich plażach. Najpopularniejsze w Opatii są trzy plaże - położona w centrum, największa Slatina, plaża Tomasevac koło hotelu Ambasador i plaża Lido, usytuowana w pobliżu Willi Angioliny. Różnorodna przyrodniczo Opatija dostarcza turystom nie tylko wodnych, nadmorskich atrakcji. Sąsiedztwo z górami Učka cieszyć będzie miłośników przygód, którzy chcą zakosztować wspinaczki po skałach, wycieczek rowerowych lub konnych, a nawet lotów paralotnią na tle przepięknego krajobrazu, pełnego bogatej roślinności i stuletnich lasów. U stóp masywu górskiego Učka, oprócz uprawiania aktywnego wypoczynku, można zasmakować regionalnych przysmaków w jednej z kilku parkowych restauracji. Noclegi Znakiem firmowym Opatii są eleganckie hotele i luksusowe wille, spełniające oczekiwania nawet najbardziej wymagających gości. Wynajmując apartament najwyższej klasy, możemy spodziewać się wyjątkowego komfortu w duchu XIX-wiecznej arystokracji i wysokich standardów all-inclusive. Bardzo popularne w Opatii są także centra Wellness, gwarantujące chwile wytchnienia od szybkiego życia w mieście. Opatija oferuje również noclegi mniej wymagającym turystom: kwatery i apartamenty w domach rodzinnych oraz kempingi położone bezpośrednio na wybrzeżu stanowią ciekawą ofertę turystyczną i są dobrą bazą do organizacji wycieczek po zatoce. Wakacje, dojazd Do Opatii można dotrzeć zarówno drogą lądową, jak i samolotem. Nadbrzeżny kurort znajduje się około 820 km od Cieszyna. Od przejścia granicznego do Opatii możemy udać się dwoma trasami: Cieszyn - Brno - Wiedeń - Klagenfurt - Ljubljana - Rupa - Opatija lub Cieszyn - Bratysława - Maribor - Ljubljana - Rupa - Opatija. Z Wiednia możliwe jest również połączenie kolejowe. Samolotem dotrzemy do Rijeki, znajdującej się 13 km od celu. Opatiję z Rijeką łączy linia autobusowa, stąd dotarcie do tego regionu jest bezproblemowe i przyjemne. Wylądować można także na lotnisku Pula (82 kilometrów od Opatii). Centrum riwiery połączone jest bezpośrednimi liniami autobusowymi z głównymi miastami Chorwacji, dzięki czemu, wypoczywając w Opatii, będziemy mogli swobodnie podróżować po innych, fascynujących zakątkach tego kraju. Słoneczne plaże, zielone góry oraz lazur Adriatyku są zachwycającym tłem dla stylizowanego na cesarsko-królewski klimat kurortu. Spragnionym luksusu, ale też chcącym odpocząć od zgiełku życia codziennego pośród bujnej, egzotycznej roślinności, Opatija na pewno zapadnie w pamięć, jako miejsce magiczne, do którego warto wracać. Należy nadmienić, że mimo różnorodności wieczornych atrakcji proponowanych przez nocne kluby Opatii, cieszy się ona opinią raczej spokojnego i bajkowego uzdrowiska - idealnego na wakacyjny, leczniczy wypoczynek. Rozwiązaniem tej krzyżówki jest 6 długie litery i zaczyna się od litery A Poniżej znajdziesz poprawną odpowiedź na krzyżówkę włoski port nad adriatykiem, jeśli potrzebujesz dodatkowej pomocy w zakończeniu krzyżówki, kontynuuj nawigację i wypróbuj naszą funkcję wyszukiwania. Hasło do krzyżówki "Włoski port nad adriatykiem" Czwartek, 6 Czerwca 2019 ANCONA Wyszukaj krzyżówkę rozwiązania proponowane przez użytkowników ADAR znasz odpowiedź? inne krzyżówka Miasto w albanii nad adriatykiem Miasto na południu chorwacji, nad adriatykiem Miasto w środkowych włoszech nad adriatykiem Chorwackie pasmo górskie nad adriatykiem Port w chorwacji nad adriatykiem Port nad adriatykiem Port nad adriatykiem chorwacja Włoskie miasto nad adriatykiem Nero włoski aktor Makaron włoski Biały marmur włoski Włoski malarz renesansu Włoski olej Włoski wermut Włoski tor formuły 1 Paolo piłkarz włoski Włoski choć rośnie w polsce Michele - włoski aktor filmowy Rudolf - włoski aktor filmowy, gwiazda kina niemego Franco - włoski aktor filmowy, teatralny i telewizyjny trendująca krzyżówki Drobniutki opad w środku zimy Robert, piłkarz chorwacki, w ukrytej krzyżówce 22d kontrolujący zwierciadła pierwiastek K1 mocny lokami D16 części tour de pologne „od” w słowie „odjazd N20 nerwowe mruganie Ogólnie o szałwii, rumianku itp parzonych dla zdrowia 3j płynie na koniu Nieproszeni goście intruzi Zestawienie z rubrykami 1d podświadome nieakceptowalne wyobrażenia o sobie 5a na nim sztandar powiewa Miasto w województwie kujawsko pomorskim, na pałukach 5k układ najlepszy z możliwych

włoskie miasto portowe nad adriatykiem